Stil leven

een kopje
koffie
melk
suiker
geur
roerloos lepeltje

Through a fish-eyed lens II

wat zou de goudvis hier nu weer van denken?
vroeg hij zich
terwijl hij het zoveelste stukje vlees in zijn mond stopte
achteloos af
de vis schoot er
wel een beetje bij in

Er valt een leeftijd te bereiken
waarop niemand
je meer een gevoel van
onvolwassenheid in kan boezemen

zoek die leeftijd

These are the voyages of poetry

It’s continuing mission:
to explore strange new sentences,
to seek out new literary worlds
and new semantic structures,
to boldly write
what no man has written before.

ik slijp mijn potlood
weer eens

het is amper mechanisch te noemen
maar toch voel
ik me een radertje

Portrait

I bite my teeth as if they were
rocks that I could crush by looking at them
silver saliva acid rain
melting down trees
stings like eyebrows
eyes like buttery milk

De regen die zondagmiddag
vertikt het om stil te zijn.

Dit is geen gedichtje hoor,
echt niet,
ik lul maar wat…

Through a fish-eyed lens

de nog levende goudvissen wisten niet wat ze ermee
moesten
overal dronken dansende jongeren om hen heen
verbaasd tuitten ze hun
lippen

het zout dat niet in het water zat waar zij in
zwommen
belandde op het berodewijnvlekte tapijt
zonder veel resultaat
voor de sfeer
die onbelemmerd zijn hete vormen
behouden kon

ze keken ook niet bedenkelijk
over de gescheurde kledingstukken
die ver uit hun zicht onder de eenzame
sneeuw verborgen zouden
blijven

ondanks de indruk die dat alles op hen maakte
ze waren het na een halve minuut
vergeten