Toen ik dit zag, de nieuwe bundel van Rutger Kopland, is verschenen. Vier jaar wachten, maar dit is poëzie die het wachten waard is.
De welbekende onofficiële dichter des vaderlands (die titel weigerde hij) heeft het weer voor elkaar. En beter, meer afgewogen en strakker dan ooit. Het is allemaal weer typisch Kopland, maar perfecter dan voorgaand werk. Als vier jaar wachten dit oplevert, wat zou acht jaar dan opleveren? Wellicht merken we het in 2016.
Toen ik ongeveer drie jaar geleden mijn eerste boek van Georges Perec las, was ik meteen verkocht. Zodanig verkocht, dat ik mijzelf een lees-beperking oplegde, uit angst alles achter elkaar door te verslinden. Er is natuurlijk maar één eerste keer! Na tien lange jaren is er deze week eindelijk een herdruk verschenen van Perec’s Ruimten Rondom, waar ik, tien uur nadat ik hem gekocht had, klaar mee was. Mijn lees-beperkingen zijn er dus niet voor niets!
Lees verder
Epicurus – Over de natuur en het geluk
Groningen: Historische Uitgeverij (1998)
Vertaling: Keimpe Algra
Dit werkje in de serie Filosofie & retorica bevat ongeveer 99% van de restanten van de door Epicurus geschreven boeken. De rest is óf simpelweg niet overgekomen, óf vernietigd door diegenen die in de loop van de geschiedenis het bestaan van een naturalistische, atheïstische hedonistiek niet konden dulden, want echt immens populair is Epicurus [geheel onterecht natuurlijk] nooit geweest. In zijn befaamde Tuin had hij anno 300 v. Chr. een klein clubje volgelingen om zich heen verzameld die zich wel in zijn standpunten in konden leven en “(…) tegelijkertijd lachen en filosoferen en het huishouden bestieren en onze overige bezittingen gebruiken, en nooit ophouden de woorden van de juiste filosofie te spreken.” [SV 41] Lees verder
James D. Watson – The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA
London: Weidenfeld and Nicholson (1968)
In april 2003, werd een persbericht uitgegeven waarin werd mede gedeeld dat het Human Genome Project eindelijk was voltooid. Zo goed als het hele menselijke genoom was in kaart gebracht! Aan deze geweldige wetenschappelijke presentatie moest natuurlijk wel het een en ander vooraf gaan, zoals, bijvoorbeeld, de ontdekking van de structuur van het DNA. De speurtocht daarnaar, en de ontdekking ervan, beschrijft James D. Watson in een vlot leesbaar boek. Alhoewel het boek meer dan 220 pagina’s bevat, staan er maar weinig woorden op een pagina en is het boek doorspekt met foto’s, (tekeningen van -zij leefden decennia voordat de pc in elk huishouden te vinden was-) modellen en manuscripten.
Het leven als kunstwerk van Joep Dohmen, universitair docent aan de Universiteit voor Humanistiek, is, voor zover ik weet, veruit het dikste Essay van de Maand voor de Filosofie ooit geschreven. Ter vergelijking: het essay Lijdenslust van Marcel Möring (ook een aanrader) uit 2006, telde 94 pagina’s, tegenover de 219 pagina’s die dit essay telt.
Dohmen heeft zijn best gedaan om veel te schrijven, maar hoe is de inhoud? In deze beschouwing beperk ik mij tot een kritische beschouwing van dit boekwerk. De afgelopen jaren heb ik zelf ook een min of meer uitgebreide mening gevormd over wat levenskunst is en hoe het zich moet voltrekken (ik heb een BA Humanistiek). Dit eigen denkwerk zal naar voren komen.
William Styron’s Darkness Visible. A memoir of madness was published in 1989. It’s a short (+/- 100 p.) autobiographical memoir of an ex-depressive. Styron has gone through the worst, with suicide lingering continuously in his mind. Luckily he never attempted to take his own life, and lived to write this account.
A very informative read.
Clark stresses the importance of the environment for thinking, or actually for not-having-to-think. If you use the environment appropriately, you can get away with much less thinking than is generally assumed. As he himself states: “We use intelligence to structure our environment so that we can succeed with less intelligence. … we are smart after all – but our boundaries extend further out into the world than we might have initially supposed.”
Lees verder
Michel Onfray – De Kunst van het Genieten: Pleidooi voor een hedonistisch materialisme
Amsterdam: Ambo (1993)
Vertaling: Piet Meeuwse
Deze tijd, waarin ik getergd wordt door een in hevigheid fluctuerende maar aanhoudende combinatie van hoofd- en kiespijn, is ironisch genoeg de perfecte illustratie van het punt dat ik mij duidelijk wil laten maken, er is maar één iets – materie, en er is maar één taak, de verachting van de dood, ofwel genieten van het leven, het lichaam. “Het hedonisme is de kunst van deze verachting.”
© 2026 Tiaz Tikt
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑